all we asking is for a little respect…..

Dus….eindelijk ben je klaar ( ik roep dan hard “ it’s a wrap! 😄 ) met een voor jou flinke uitdaging.  In mijn geval een nieuw receptenboek voor de MontAna airfryer. Dat zijn altijd pittige klusjes van een aantal maanden. Het bedenken, het samenbrengen, het schrijven, het testen, het maken, de fotografie en de styling….het is een uitdaging, maar wel een pittige.

Daar gaat heel wat bloed / zweet/ en tranen in zitten. Een boek is “ niet even zo gemaakt” om het zo te formuleren. Er gaat heel wat aan vooraf. Ik heb een zeer creatief en bruisend brein, daar ligt het niet aan. Ik zie in een banaan meteen tien verschillende recept-ideetjes, maar het komt wel uiteindelijk neer of deze maakbaar zijn. En daar zit de crux: het lukken of mislukken. Persoonlijke overwinningen, succesjes, maar ook gigantische teleurstelling als iets niet lukt terwijl je er zoveel in hebt gestopt. Afgelopen maanden stonden in het teken van snoei-hard werken ( vakantie? Wat is dat ? 😐 ) en blijven testen en proeven. Als zo’n boek dan eindelijk af is, nou, …dan kan ik je vertellen dat je een soort van geluk-momentje hebt. Het is done….the job is done, you nailed it! Ja, dat geeft mij een trots gevoel.
Dat geluk deel je dan graag. Zeker met fans en volgers. En daar sta ik vaak op een wip….ga ik dit posten of niet? Je denkt aanvankelijk, ja tuurlijk! Leuk toch? Superleuk nieuws! En je mag daar gerust trots op zijn, het was een “ Hell of a job” dus het mag heus worden gedeeld. Gedeelde vreugde is dubbele vreugde.
Maar was het maar zo rooskleurig.
Social media is tegenwoordig meer een leeuwenkuil waarin jij je iedere dag , met wat je erop post, in gooit, klaar om opgegeten te worden door alle hongerige leeuwen. Het maakt wat dat betreft geen malle-moer uit WAT je post. Of het nu gaat om een scheet die je hebt gelaten of dat je je grote teen hebt gestoten. De stortbak aan reacties zullen NOOIT uitblijven. Of het nu goed is bedoeld of niet. Of je het uit pure spontaniteit post of niet. Of je nu wel of helemaal NIET om reacties vraagt, je krijgt ze.
Ik had besloten, om mijn vreugde te delen. Met de uiteindelijke cover-foto die we unamien hebben gekozen ( het hele team achter het boek) Nee, ik ben geen professionele fotografe, maar ik doe het ook weer niet zo heel erg amateuristisch. Dat blijkt ook uit de vele vraag of mijn foto ( s) gebruikt mogen worden voor bijvoorbeeld magazines en websites. Dus nee, ik ben geen prof, maar ook geen amateur.
Ik zat er al klaar voor. De reacties na het posten. Ik deed dit in mijn diverse groepen en pagina’s op Facebook. En ja hoor, daar druppelden de eersten al binnen .
“ Het lijkt op stront! “    “ wat een lelijke foto voor een boek! “   “ wat ziet dat er vies uit, net een drol “ “ ik zou dt boek niet kopen, wat een vreselijke foto “
Het waren maar een paar uit de velen, die in het rond werden geslingerd. Al deze reacties worden waarschijnlijk in een split-second geschreven, afgaand op een gedachte wat in het hoofd schiet. Even lekker spugen en hup, weer verder scrollen want waar valt er nog meer commentaar onder te geven? Het gaat onnadenkend. Want we willen onze mening geven tegenwoordig. We willen worden gezien en gehoord, en onze mening moet gelden. Ook al valt er helemaal niets te klagen, dan nog is er ALTIJD wel wat te zeiken. Een woord wat verkeerd staat gespeld, een tikfout, of “ ik moet dit wel even aanvullen met…” waaraan een rits aan google linkjes vast zit gekleefd. Alsof ik mijn huiswerk niet doe, alsof ik maar wat uit mijn nek zit te kletsen. 9 /  10 keer staat alles netjes in het artikel, maar wordt er niet gelezen. Of gedeeltelijk, wat er gelezen WIL worden.
Afijn, al deze reacties worden de lucht in geslingerd, en verder niet naar omgekeken tenzij het een zinloze discussie op gang brengt. Dan wordt het voor veel mensen pas leuk. Want mensen reageren op jou! Je reactie heeft indruk gemaakt! En hoe leuk is het om elkaar af te fikken? Superleuke bezigheid. 😒 Leuker dan een game spelen op je telefoon om tijd te verdrijven.
Waar nooit bij wordt stil gestaan is hoe de woorden binnen komen bij een ander. Neem nu mijn boek. Maanden snoeihard aan gewerkt. En dan lees je “ het lijkt op stront”. Als je dat vindt, ben ik daar meer dan senang mee. Maar je kunt het ook alleen maar DENKEN, en door scrollen. Want deze worden komen erg hard bij mij binnen. En kwetsen. Al je harde werken worden met een paar woorden compleet de grond in getrapt. Ik ben gelukkig iemand die er vrij nuchter mee om gaat, maar uiteraard komt het wel binnen Het gaat om jouw werk.
En dan hebben we ook nog het “ google register” syndroom. Soms lijken pagina’s en groepen op Facebook een startpagina van google. Hele bestanden aan linkjes worden gedeeld om een punt te verduidelijken. Of de info in de artikelen kloppen, dat wordt niet nagelopen. Nee, want jij hebt dit gelezen en dan is het waar en wil je dat de rest van de wereld deze waarheid ook aanneemt. Want het staat er. Of “ iets gehoord” hebben of “ ergens hebben gelezen” zijn ook van die dijenkletsers om eens heerlijk interessant mee te doen in een disscussie. Als je dan vraagt waar het is gelezen, zijn de muizen gevlogen, en nemen ze hun reacties ook meteen mee door ze te verwijderen uit de discussie.
En dan zijn er de mensen, die een linkje posten van jaren geleden. Oude info. Maar weer opnieuw gedeeld betekent weer opnieuw in de roulatie. Wat levert dit op? Een heleboel onrust. Want 9/10 x is de informatie allang achterhaald en klopt er geen snars meer van. Ik krijg dan altijd een tsunami aan vragen binnen, onrust, en de vraag of dit waar is. Het zou een heleboel onrust schelen, als er eerst eens echt naar een tekst wordt gekeken en te controleren of deze info nog klopt.
Als ik kijk naar bekende mensen……..🥺 Mijn hemel, wat hebben die het tegenwoordig zwaar. Zelfs de nieuwslezer bij de NOS blijft niet gespaard. Als hij een “ verkeerde” stropdas om heeft, dan is het meteen een aangeklede aap, een mode-loze vent of een man met een vieze smaak voor kleding. Of je zal maar nieuwslezeres zijn en je haar zit met één plukje niet goed. Twitter gaat los. Mijn hemel, alsof iemand een moord heeft begaan.
Ja, ik weet het . Het “ hoort” er nu eenmaal bij. En kiezen bekende mensen daar niet zelf voor? Ze willen toch in de schijnwerpers staan? En. Ze verdienen er flink aan!
Ik heb nieuws. Dat is niet waar. Ja, ze kiezen voor werk in de spotlights, maar ze kiezen er niet voor om hun hele privé leven met de wereld te delen. Als je als bekende even lekker intiem met een partner wilt gaan eten, en even geen foto sessie wenst, dan ben je meteen de grooste arrogante bitch of klootzak. Maar doe je het wel, dan ben je een aandacht-trekker.
Nee, het is inderdaad nooit goed. En is dat niet raar?
Want wat is er bijvoorbeeld met het woord RESPECT gebeurd? Als ik vroeger als kind het durfde iemand stom en gek te noemen in het bijzijn van mijn ouders had ik een weer straf. Ik moest RESPECT hebben voor iedereen. Zo ben ik dan ook opgegroeid. En heb de grootste moeite met de respectloosheid van tegenwoordig. Echt heel veel moeite. Ik begrijp sommige mensen totaal niet. Niet alleen mensen die altijd en eeuwig commentaar op mij hebben, maar ook om mij heen. Op Facebook lees ik soms de meest gruwelijke respectloze reacties. Zo kwam ik ooit een post tegen van iemand diens man was overleden. Eronder stond een reactie “ gelukkig, die is weg, weer eentje minder op de wereld “ met een smiley erbij. Vast grappig bedoeld maar de poster lag erdoor in gruzelementen. Dit gaat grenzen over. En ik kom dit helaas dagelijks tegen.
Weetje, ik wou dat we het nog konden omkeren. Maar dat gaat er niet in zitten, zo realistisch ben ik wel. Maar het zou mooi zijn, als we met zijn alen op zijn minst erover na gaan denken. Waarom MOET je reageren? En kun je het niet alleen DENKEN? Je kunt het ook andersom zien. Stel: jij hebt een hele lieve kat, waar je echt dol op bent. En je post een leuke foto. Waaronder wordt gereageerd: “ wat een lelijke vacht heeft hij, is hij ziek ?”  Of   “ ik hou niet van katten” Hoe voelt dat bij jou? Hoe komt dat bij jou binnen?
Stel je daarom eerst de vraag: “ moet ik reageren, heeft mijn reactie zin? “  En vraag je af hoe het op de poster / ander overkomt. Als we alleen maar zouden DENKEN wat we vinden in plaats van het rond toeteren op social media zou de wereld er een stukje vriendelijker uitzien!
Ik blijf overigens trots op mijn nieuwe boek,  ik ben niet snel onder de indruk. Van een paar azijn-pissers. 😎 Maar uiteraard vind ik het niet leuk. Het kan anders. Toch? 

4 Reacties op “all we asking is for a little respect…..

  1. Goede morgen Monique, Ik begrijp dat al dit soort van negatieve reacties best wel op je humeur kunnen werken en zelfs een heleboel frustraties kunnen opwekken. Ik vind ook dat de manier van reageren door sommigen op zijn zachtst uitgedrukt “misplaatst” is. Maar de mens kiest meestal de gemakkelijkste weg in al wat hij doet ! Negatieve kritiek leveren is immers heel wat gemakkelijker dan positieve. Je moet er niet bij nadenken. Misschien is het wel omdat zij niet over de nodige intelligentie beschikken of te lui zijn om hun grijze massa iets meer te activeren. Of is het misschien een vorm van jaloezie ? In plaats van te reageren “het lijkt wel stront”, of “wat een lelijke foto voor een boek” etc… hadden deze negatieve kritikasters hun negatieve kritiek ook op een positieve, opbouwende manier kunnen brengen door bijvoorbeeld te vermelden : “best leuk, maar ik zou het bijvoorbeeld zo of zo voorstellen”. Dat zou al heel wat minder kwetsend overkomen. Het is ten andere opvallend dat dat soort van mensen nooit met een alternatief of zelfs geen argumentatie voor de dag komt. Nou Monique, ik zou zeggen til er niet te zwaar aan. Negatieve publiciteit is ook publiciteit. Groetjes

  2. Moniqeu ik heb liever zo een “drolletje” van jou om te eten, dan een mooi opgemaakt bord met rotzooi waar je lichaam niet blij van word. Kritiek vervelend maar laat het niet blijven hangen, als je zoiets kunt typen ben je een persoon om medelijden mee te hebben, wat die nodig hebben is een gezond “drolletje” zodat hun lijf en hersenen weer het werk kunnen doen waar ze voor bedoeld zijn en niet iemand af te kakken (om in de zelfde lijn van het verhaal te blijven. ) Ik verheug me op de actie en het boek. Het eerst wat ik maak is het recept van de foto, vast en zeker jammie, liefkozend noem ik ze borstjes, omdat ik de naam niet weet hoe ze heten!! Groetjes Marjolein

  3. Iemand zoals jij is een redding voor iemand zoals ik. Die vanwege gezondheidsredenen nieuwe keuzes moet maken in voeding en producten. Ik kan andere dingen heel goed. Maar niet koken zonder recept. En zeker niet bakken zonder recept.

    In een banaan zie ik…een banaan. Ik kan ’m in z’n geheel opeten. Of in stukjes snijden ;-).
    En ik kan niet zonder iemand zoals jij. Iemand die 10 recepten ziet in een banaan. En die de moeite neemt om te kijken of een recept ook klopt. Dan was ik nu nog aan het rommelen. En ik weet zeker veel mensen met mij.

  4. Ach, laat gaan, al begrijp ik heel goed dat het zeer doet zulke reakties..Maar mensen die op zó’n manier reageren? Niet binnen laten komen, het is je boosheid niet waard toch? Ze hebben geen idéé hoe het is om een boek te schrijven en uit te geven. Ze beseffen niet dat het een stukje van jezelf is en dat het je intentie is om juist dat te delen. Laat zo’n reaktie daarom daar waar het vandaan komt, negeer deze domme uitlatingen en besef dat ‘ze’ gewoon niet beter weten..🤷‍♀️

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *