innerlijk……uiterlijk……

Net als bij mensen, worden ontzettend veel voedingsmiddelen vooral beoordeeld op hun uiterlijk. Enerzijds is dit logisch: het is het eerste wat we zien en dus ook de eerste indruk die we krijgen. Maar vaak zegt het niets over het innerlijk van zowel mensen als voedingsmiddelen. Dat kan dan soms naast mooi ook enorm ” lelijk” zijn van binnen.

Als homemady maak ik alles zelf. En omdat ik zelf ook verre van perfect ben, zijn mijn baksels dat ook niet. Soms zien mijn baksels er minder mooi uit dan andere. Het ironische is dat juist deze misbaksels het lekkerste smaken.

Veel mensen die zelf wat willen bakken zetten hun verwachtingen hoog in. Ze zien vooral een plaatje in hun hoofd van ” het origineel” die we in winkels kunnen kopen. Die perfecte appeltaart, dat mooi geglaceerde koekje, dat mooi hoog uitgerezen brood. Ze zijn dan ook niet zelden ronduit teleurgesteld als hun baksels er niet op lijken.

IMG_6707

PERFECT

Alles wat we in winkels kunnen kopen, is tot in de perfectie gemaakt. Ieder product heeft een eigen “script” van instellingen voor de machines in de fabriek, perfecte verhoudingen van ingrediënten, met de hulp van de E nummers, suikers en vetten en zout kan het gewoonweg niet misgaan. Zit er onverhoeds toch nog een ” misbaksel” tussen, wordt dit ook machinaal gefilterd. Alles is tot in de puntjes uitgedacht, zodat er bijna griezelig perfecte producten van de band rollen. Ook de ambacht-winkels werken vandaag de dag met tal van machines om het hun werk een stuk makkelijker te maken. En kunnen we ook bij de warme bakker/banketbakker perfect ogende taartjes, gebakjes en broden kopen.

Neem eens de proef op de som als je vandaag boodschappen gaat doen. Kijk eens wat bewuster naar de uiterlijkheden van bijvoorbeeld een vers appeltaartje bij de AH, of de prachtig ogende bruine bolletjes bij de Jumbo. Geen stukje appel ligt scheef, geen enkel kleurverschil tussen de bruine bolletjes. Alles mooi, prachtig, tot in de perfectie voor ons gemaakt. Dat we ook voor deze perfectie flink in de buidel moeten tasten, daar zijn we ons nauwelijks van bewust. Fabrieken hebben meest geavanceerde machines nodig om al deze producten voor ons zo perfect en aantrekkelijk mogelijk te maken. Dit betalen we vrolijk mee in de prijs. Dit verklaart ook meteen waarom natuurvoeding over het algemeen duurder is: de kosten die moeten worden gemaakt om natuurvoeding ( zonder E nummers en andere kunstmatigheden) te produceren liggen vele malen hoger. Er zijn geen handige E nummertjes die een massa meteen kleur, kraak en smaak geeft. Er zijn ook, als een product een EKO keurmerk wil dragen, aan strenge regels te voldoen.

Waar we vooral voor moeten ” betalen” is in onze goede gezondheid. Als we op zo’n verpakking van een zak bruine perfecte bollen gaan kijken, is de lijst aan ingrediënten oneindig. Hele waslijsten aan E nummers komen voorbij. Wat al deze kunstmatigheden met ons doen, zijn we inmiddels allemaal aan het ontdekken.We worden zieker, dikker, allergischer en intoleranter dan ooit tevoren. Je kunt je dan best gaan afvragen of het alle perfectie waard is, als onze gezondheid de inzet is.  Waarom willen we graag perfecte bruine bollen? Appeltaart waarbij geen stukje appel verkeerd om ligt?

ZELF MAKEN

Ik krijg geregeld commentaar op mijn geplaatste kiekjes van mijn baksels. Sommigen reageren ronduit met woorden als ” kots” ” smerig” ” kattenvoer” en goor en walgelijk vies”. Ik smul er ondertussen heerlijk van. Want het gebeurt zelden dat iets NIET lekker is. Mijn handen zijn mijn perfecte machines. Die zijn geheel afgesteld via mijn brein. En niet via computers die alles tot in de griezelige perfectie kunnen afstellen. Ik heb erg veel van mijn oma geleerd, als klein meisje in haar kleine keukentje, waar ik maar net met mijn neusje boven het steenmarmeren aanrecht uitkwam . Mijn oma kon perfecte cakes en boterkoeken maken. Perfect, omdat ze perfect SMAAKTEN. Ze zagen er meestal erg mooi uit, maar soms waren ze ook minder mooi van kleur. Of waren ze wat ingezakt, kleiner of groter uit gerezen, maar hoe dan ook: ik kan zo weer die heerlijke smaken oproepen in mijn herinneringen. Ik kreeg van haar de basis voor het bakken. En dat is toch iets wat een computer, machine of fabriek niet kan nabootsen.

kokosboterkoek basis

De lekkerste boterkoek komt uit je eigen oven! 

BIJSTELLEN

De grootste denkfout die we maken als we graag alles zelf willen gaan maken, is dat we zowel qua smaak als uiterlijk een exacte kopie verwachten van ” het origineel” uit de supermarkt en bakker.

Naast dat dit niet haalbaar is omdat pure echte smaken nu eenmaal heel anders smaken dan dat we gewend zijn in de kunstmatige smaken te vinden, hebben we ook geen geavanceerde afgestelde machines in onze keukens staan die alles tot in de perfectie mengt, maalt, kookt, bakt en verpakt. Wat er uit de fabriek van de lopende band komt rollen is niet te vergelijken met iets wat geheel handmatig is gemaakt. Stap je over op 100% meukvrij eten, dan zul je opnieuw moeten wennen aan nieuwe smaken:  ECHTE smaken uit de natuur. Maar zeker als je een echte homemady wil worden zullen ” plaatjes” in het hoofd van originele producten uit de supermarkt flink moeten worden bijgesteld.

Het is uiteindelijk zelfs leuker om alles wat je zelf creeért te zien bloeien: je volgende baksel wordt beter dan de vorige. Oefening baart kunst. Zodra je een gevoel gaat ontwikkelen voor doseringen en baktijden heb je al de helft gewonnen.

Het gaat er vooral om wat je verkiest: perfecte bruine bollen volgepropt met E nummers, of wat minder perfecte bollen, die je zelf maakt en bakt zonder troep, en dubbel zo lekker is?

Een mooi appeltaartje, die wellicht uitgeserveerd op tafel hoge ogen gooit, maar vol zit met suiker, of je eigen gebakken appeltaart die misschien nét even wat minder mooi glanst, hier en daar de stukken appel verkeerd om liggen, maar je huis heerlijk laat geuren en je erg veel smaak geeft. Iets waar je ook nog eens trots op kan zijn!

stropie jopie bord

Wat geeft het dat mijn eigen homemade stroopwafels niet perfect rond zijn? Wat geeft het dat mijn taart wat is ingevallen? Wat geeft het dat mijn cakes wat kleurloos zijn? Ik hecht meer waarde aan smaak en gezondheid. Ik ben van mening dat dit zoveel belangrijker is dan een uiterlijk. Uiteraard: iets moet uitnodigen om je tanden in te zetten. En soms ziet een baksel uit je oven er iets minder aanlokkelijk uit dan een ander baksel. Ook zal je nooit echt steeds één zelfde baksel bakken. Net als de natuur zelf is dit grillig. Zoals je eerder hebt kunnen lezen, is alles wat uit fabrieken komt rollen, tot in de perfectie afgestemd. En zullen producten nooit afwijken. Maak je alles zelf, is dit een ander verhaal. Ook al ziet je muffin er niet uit zoals je hoopte, als je deze uit je oven haalt, neem toch de moeite om over de ” lelijkheid” heen te kijken en je tanden erin te zetten. Het gebeurt zelden dat dit ook als smerig en vies wordt bestempeld. Onthou: oefening baart kunst. Ook ik maak nog regelmatig ” misbaksels” die ik afkeur als recept, maar overheerlijk vind om op te peuzelen.

Resumerend: Oordeel niet te snel. Zie je iets ( in jouw ogen) wat je ” er niet uit vind zien” slinger dan niet direct een botte reactie onder een foto. Realiseer je dat er wel veel liefde in is gestoken ( als je iets zelf maakt, is dan nodig) en dat botte woorden/opmerkingen kunnen kwetsen en ontmoedigen. Een mening geven, prima, maar let op HOE je dit brengt en ook of het meerwaarde heeft. Is de persoon gebaat bij je opmerking om iets te verbeteren? Dan kunnen opmerkingen en reacties zinvol zijn. Realiseer je ook, dat iedere homemady, me included, iedere dag weer bijleert. De natuur staat nooit stil. Het leerproces van de homemady ook niet.

the making of……..” natuurlijk lekker bakken”

Het is echt waar: nog een paar nachtjes slapen en het is dan zover: mijn grote droomboek komt uit! Het waren een paar ontzettend stressvolle,chaotische en bizarre weken,die nu nog maar net achter mij liggen. Er gebeurde zoveel dat ik mezelf nauwelijks kon bijhouden.En ik mij nu pas afvraag ” waar zijn Augustus en September gebleven? Heb ik iets gemist?” 🙂  De hele ” journey” naar de deadline toe was er eentje van ( bijna) dag en nacht werken en daarnaast waren er ook op andere werkgebieden en op privé gebied veel ” things going on”.Nu dat de deadline is gehaald,en ik een beetje meer kan ontspannen,realiseer ik mij wel wat een kunst en vliegwerk het is geweest en dat ik dat absoluut niet had kunnen doen zonder een sterk team achter mij en een heerlijk netwerk van mensen om mij heen die mij hebben geholpen.

 

” …Leuk nieuws! We gaan het boek een maand eerder uitbrengen omdat we naar de meest belangrijkste boekenbeurs ter wereld willen! ” Met deze mededeling kwam mijn uitgever meteen met de deur in huis vallen toen we een eerste bespreking hadden voor de voortgang van het boek. Ik was natuurlijk meteen dol-enthousiast want joehoe,al een maandje eerder ! Ik wist toen totaal nog niet wat dit nu werkelijk betekende want het was wel vaak een race tegen de klok plus dat zeer bedachtzaam en gestructureerd gewerkt moest worden. Even iets vergeten of over het hoofd zien en er was toch al best een probleem. Het manuscript had ik gelukkig al ingeleverd en had daar voorlopig nog geen omkijken naar omdat de opmaak en stijl enzovoort nu eerst moesten worden bepaald en gerealiseerd. Tussendoor zie jij daar als auteur schetsen en voorbeelden van. Maar het grovere werk wat er bij een uitgever gebeurt,daar merk je als auteur gelukkig niet zoveel van,zoveel extra stress erbij zou ik ook niet hebben getrokken,omdat ik mezelf ken en mij dan direct als mevrouw perfectionist mij overal mee ga bemoeien. 😉 En ik had ook al meer dan genoeg werk op mijn schouders,want er moesten natuurlijk bij die 400 recepten ook kwijl-foto’s komen. We bespraken dat we een deel van de fotoshoots bij mij thuis zouden houden ( ik heb een kippenhok vol met leuk achtergrond materiaal voor op een foto ) en een groot deel een kookstudio afhuren.Omdat ik een erg groot fan ben van de grootste kookwinkel van Nederland,Het Kookpunt in Rotterdam,was mijn wens ook om daar de kookstudio af te huren.We zijn eerst gaan kijken of het een geschikte ruimte was en ook of we er uiteraard mooie kiekjes konden schieten. De fotografe ,Muk van Lil,hebben we uiteindelijk gekozen als fotografe. Voor haar was dit ook een echte grote klus en ze heeft ook overuren gedraaid. Samen met Suzanne van de uitgever vormden we al snel een team die alles draaiende moest gaan houden.We hadden aanvankelijk de ( te hoog gegrepen) wens om 400 foto’s te schieten wat ook mogelijk zou zijn geweest als we dat extra maandje langer de tijd hadden gehad. Maar omdat we nu dus onverwacht een maand moesten inleveren hebben we keuzes moeten maken.

 

De eerste fotoshoot werd bij mij thuis gehouden.Ik wist totaal niet wat ik ervan moest verwachten en ik ben er maar als een kip zonder kop in gedoken.Ik had dagen tevoren al heel wat staan voorbakken,zodat we de fotoshoot direct konden opstarten terwijl ik de rest van de dag in de keuken stond om te bakken. Dit was best vermoeiender en zwaarder dan ik dacht,daar had ik mij erg op verkeken.Bakken kan ik 24 uur per dag wel doen,daar ligt het niet aan,maar lichamelijk en geestelijk vergt het enorm veel van je. Die eerste shootdag zal ik niet snel vergeten.Ik heb een ontzettend klein huisje en in een klein kamertje hielden we de shoots omdat daar het beste licht was. Het is trouwens hetzelfde kamertje waar ik mijn eigen foto’s schiet voor mijn website 🙂 Nu verklap ik jullie maar meteen een geheimpje: ik kan helemaal flippen als mijn huisje een complete puinhoop is. En omdat iedereen lekker van alles uit de kasten trok,de spullen ook vervolgens lieten liggen was mijn ” foto-kamertje” in zeer korte tijd veranderd in een soort slagveld. Waar ik bloed nerveus van werd en tussen het bakken door ook bezig was om de zooi op te ruimen. Tja,je bent een control-freak of je bent het niet,aard van het beestje. Maar het was het gelukkig allemaal waard want er zijn die eerste dag prachtige foto’s geschoten en de eerste zweefduik voor het gehele team was genomen.

 

bakken in de kookstudio

De volgende uitdaging lag alweer snel op mij te wachten,drie dagen na deze eerste heftige drukke eerste fotoshootdag hadden we de tweede,en in de kookstudio. Ook hierop had ik mij behoorlijk verkeken en stapte ik er eigenlijk té gemakkelijk in met een houding ” dat doen we wel even”. Nah…..dat viel nogal tegen. Om te beginnen moest ik de dag van tevoren zorgen dat alle boodschappen in huis waren.Daarnaast moesten alle bakspullen ook mee,en dat leek nog het meest op een halve volks verhuizing. De eerste bakdag in de studio had ik ook hulp ingelijfd.Ik had via mijn facebookgroep mensen gevraagd die het leuk zouden vinden om mij te komen helpen. Daarvoor kregen ze een Oud Hollands bakboek cadeau plus dat ze uiteraard veel lekkers mee naar huis mochten nemen.Er werd goed op gereageerd en ik besloot om drie extra hulpjes in te lijven voor die eerste kookstudio dag. Het waren erg gezellige mensen en je zag ook dat ze de grootste lol erin hadden. Nadeel was voor mij wel dat ik zelf niet echt veel verder kwam,omdat er continu wel wat aan mij werd gevraagd,om mijn hulp en assistentie werd gevraagd waardoor ik mijn eigen bezigheden niet echt goed kon uitvoeren.Gevolg was dat ik minder produceerde en ook niet echt optimaal zoals ik wilde: ik heb daarom veel taarten afgekeurd voor de foto. Ondanks dat het verschrikkelijk gezellig was in de studio ( lekker gekakel !) werkte dit dus duidelijk niet zo goed.Ik weet ook nog goed dat ik totaal doorgedraaid thuiskwam ( en ik ook nog eens de boel moest gaan uitpakken) Volgende keer zouden we het dus anders doen. Niet méér dan twee extra hulpen in de kookstudio en deze moesten enige bakervaring bezitten zodat ze ook zelfstandig volgens een recept konden werken. Dat kwam gelukkig ook helemaal goed,deze methode leek echt stukken beter te werken. En ik vond ook mensen die graag nog een keertje wilden terugkomen om opnieuw te komen helpen wat erg prettig was omdat je elkaar al kent en goed op elkaar kunt inspelen. Bakken in zo’n gigantische kookstudio is echt een droom voor iedere bak-gek. Alles,maar dan ook echt alles wat je maar wenst is gewoon aanwezig.Tig keukenmachines,het één nog geavanceerder dan de andere,tig mega ovens,alle messen,bestek kook-gerei wat je je maar wenst,kortom,een droom voor de homemade bakster. We mochten ook ( dank je wel Paula van het Kookpunt!) alles uit de winkel zelf gebruiken voor de foto’s.We hadden dus een zeer ruime keus aan kopjes,borden,pannen en andere toeters en bellen.Waardoor iedere foto weer anders kon worden opgesteld.

 

acht drukke fotoshoots

 

In totaal hebben we acht fotoshoot dagen gehad.Waaronder ook een dag waarbij ik werd opgemaakt ( viel er nog wat van te maken??:-)  ) voor wat leuke foto’s van mij voor in het boek. Daar was ik nu niet zo erg blij mee,want mezelf op foto…ik hou er niet van. Maar goed,het hoort erbij. We kregen een geweldige professionele visagiste over de vloer die wel even met mij bezig was.En ik een harde kont kreeg van het zitten,en ik ook erg onrustig werd.Ik zag mijn twee bakhulpen druk in de studio aan de bak zijn terwijl ik met mijn onrustige kont op een kruk moest blijven zitten 🙂 Viel niet mee! Maar Ayten Yildriz van ” la rouge visagie heeft echt een aardig knap werkje weten af te leveren en ik herkende mezelf bijna niet meer terug. We hadden ook een dagje buitenfoto-shoot-dag,en liet het toevallig die dag nu stralend zonnig weer zijn. Mijn lieve ” kleine vriendinnetje” ,mijn buurmeisje Mariëlle ,zou ook deze dag komen poseren voor de foto,en wat zag ze er PRACHTIG uit!

 

10699092_10205040573761983_687611042_n

Ze vond alles ook erg lekker en heeft haar buikje rond gegeten tijdens de fotoshoots. Ik werd uit mijn keukentje getrokken om ook even op het picknick kleedje plaats te nemen 🙂 Klik klik klik…..staat erop! En hup,Monique weer direct terug naar de keuken.Kunst en vliegwerk heet dat geloof ik.

 

Natuurlijk ging er ook genoeg mis. Zo zijn er wat taarten gesneuveld.Onze lieve Muk ( fotografe) liet een taart vallen en ik heb een pot meel uit mijn handen laten kletteren. Suzanne ging vrolijk op een bord muffins staan dansen tijdens de buitenfoto shoot,en hulpjes vergaten soms wat ingrediënten toe te voegen zodat iets  geheel ” anders” uit de oven kwam. Er is ook wel eens wat verbrand,of geïmproviseerd in ontbrekende ingrediënten die op waren,of die ik niet bij mij had naar de kookstudio. Dat zijn kleine stress momentjes omdat we echt werkten met roosters. We bespraken vooraf per fotoshoot dag wat we op foto gingen zetten en werden er recepten voor de hulpen extra uit geprint. Meestal haalden we deze lijsten niet maar we hebben het toch aardig gefikst.

 

Wat een achtbaan was het. Maar wel een hele leuke waar ik vooral ook van heb genoten. Al speelde er veel,ook op privé gebied,ik ben blij dat ik mijn geniet momentjes ook heb kunnen pakken.En ik ben nog het meest dankbaar voor de prachtige mensen die ik heb mogen leren kennen. Fotografe Muk,een top talent in de dop,de kookhulpjes met in het bijzonder Michelle van Klink en Joke Kouwenhoven die mij meerdere keren fantastisch hebben geholpen,maar ook de andere hulpen die met alle plezier mij graag wilden komen helpen. Maar ook Bibeb Korevaar,die mijn voeten tussen alle gekte door masseerde,want ook die kregen het even wat zwaarder dan normaal 🙂 Mensen,waar ik super dankbaar voor ben dat deze in mijn leven binnen zijn komen wandelen. De achtbaan gaat voor mij voorlopig nog even door,maar zolang ik maar blijf genieten van de ritjes kan ik alleen maar een geweldig blij eitje zijn!

 

 

IMG_4366

 

Ayten Yildriz aan het werk om nog wat van mij te maken 🙂

 

 

 

 

IMG_4907

 

Fotografe Muk en ik doen even melig na een lange dag

 

 

10639346_10205194917540481_1258676709_o

glutenvrij…niet altijd gezond

Nu glutenvrij eten het nieuwe eten lijkt te zijn geworden, zijn we steeds massaler op zoek gegaan naar glutenvrij voedsel. Wat in de beginfase nog niet meeviel, want we vinden gluten in zo’n beetje alles wat we consumeren. Toen glutenvrij nog niet zo’n hippe trend was als nu, was het voor de mensen die een serieuze allergie voor gluten hebben, een ware zoektocht naar glutenvrije producten. Werd er überhaupt wat gevonden, was dit assortiment zo klein dat een muis daar ook niet vrolijk van zou worden. Bovendien was alles nauwelijks nog eetbaar te noemen omdat glutenvrij brood vaak uit de vriezer werd verkocht en al het andere……dat voerde je de eendjes nog niet eens uit medelijden. Inmiddels zijn er hele schappen vol met glutenvrije producten en dan heb ik het niet alleen over biowinkels en gezondheidwinkels: ook supermarkten liften lekker mee met de ” ik ben blij want ik eet glutenvrij” hype. Je zou denken ” top toch!?”  Want hoe meer glutenvrij wordt verkocht, hoe beter voor onze gezondheid. En ook voor de mensen met Coeliakie ( gluten-allergie) is er een wereld open gegaan. Helaas kleven er ook flink wat nadelen aan deze glutenvrij-trend. Nadelen,die ontzettend vaak worden onderschat. Lees verder

….% minder suiker, het nieuwe light

Gisteren fietste ik in mijn buurt even rond voor wat boodschappen, en in elk bus en tramhokje die ik passeerde hing er weer eentje: zo’n schreeuwende poster met daarop een merk wat keihard roept “30% minder suiker!” of “40% minder suiker! ” of “MINDER SUIKER DUS WEL ZO LEKKER!” Waar we enkele jaren terug  plat werden gewalst met reclameteksten als “lekker light!” en “light dus lekker licht!” lijken fabrikanten het nu over een andere boeg te gooien. Light is immers aardig “uit” aan het raken nu er steeds meer en meer negatieve (terechte!) geluiden te horen zijn over de effecten van het consumeren van al die light producten. Al hebben ze een gezond imago, vrijwel alle light-producten zijn dat niet.  Sterker: light producten zijn zo kunstmatig in elkaar geknutseld dat ze ongezonder zijn dan het origineel. Fabrikanten zijn niet op hun achterhoofd gevallen en houden ons gedrag sterk in de gaten. Het steeds in negatiever daglicht gezette woord “light” is hun dan ook niet ontgaan en moest er wat anders worden bedacht. Dat is ” …% minder suiker!” geworden. Het komt vrijwel op hetzelfde neer. Alleen geeft deze term de consument een beter gevoel. Light is steeds meer een “no go area” aan het worden en “…% minder suiker” klinkt een stuk leuker.

Lees verder

De mierzoete wereld van vandaag

” . . . . WHAAAAT? Zoveel? Joh, maak het even !!!!!!!!! Echt niet! Wel????? .. Zo dan zeg! ”

Een welbekende, bijna standaard reactie als ik iemand in suikerklontjes laat zien wat er in een product zit aan suiker. Vooral producten waarin je het helemaal niet in zou verwachten, zoals worst, levert erg veel hoge wenkbrauwen op. Maar ook in producten waarin we wel een klein beetje verwachten, daar zie ik ook geschrokken / verbaasde gezichten. Vijf suikerklontjes in een plakje ontbijtkoek? Gemiddeld 15/20 suikerklontjes in een pot pindakaas? Drie suikerklontjes in het dagelijkse knijpzakje Danoontje van je spruit? Vijf suikerklontjes in een potje biologische witte bonen in tomatensaus?

Ja, het IS zo triest.

Lees verder