Ooit iemand met overgewicht nagestaard?

thick-373064_960_720

Bij mij in de buurt kom ik regelmatig een man tegen, die vermoedelijk tegen wil en dank een soort attractie is geworden. Als hij verschijnt, verdraaien mensen bijna hun nek, en wordt de man tot in de verte na gestaard met grote ogen. De man is inderdaad nogal een opmerkelijke verschijning. Hij heeft duidelijk overgewicht, maar wat het zo opzienbarend maakt, is dat hij een gigantische, hangende buik heeft. Ik praat hier niet over een bierbuikje, ik praat hier echt over een soort uier wat bijna op de grond hangt. Het ziet er zeer ongemakkelijk uit. De man draagt een soort tent als shirt, maar het shirt kan niet alles verdoezelen en ook kan hij door het meeslepende overgewicht niet normaal lopen en heeft hij een soort waggel-gang. Tijdens het lopen beweegt de buik als slingerende uiers mee. Soms zie ik mensen geschokt nastaren, soms is er gegiechel, maar vaak is er verbijstering op de gezichten af te lezen. Ik word er altijd een beetje triest van. Want wat zal deze man letterlijk en figuurlijk zwaar door het leven gaan.

Gelukkig kom ik deze schrijnende gevallen zelden tegen, maar het overgewicht onder de Nederlandse bevolking is nog altijd stijgende. Volgens de laatste cijfers van de Volsgezondheidszorg ( 2017)  kampt 43,1 % van de volwassenen in ons land met overgewicht. Bij kinderen tot 17 jaar ligt dit op bijna 14%. Dit zijn zeer zorgwekkende cijfers. Het betekent dat bijna de helft van de Nederlandse bevolking aan overgewicht lijdt.

lake-constance-1937138_960_720

DE NARE KANTEN VAN OVERGEWICHT

We weten allemaal wel zo’n beetje, dat het hebben van overgewicht niet bevorderlijk is voor de algemene gezondheid. We dragen letterlijk een zware last met ons mee als we meer wegen dan goed voor ons is. Wat betekent het eigenlijk in het dagelijks leven? Ik heb een dag lang een kennis ( 29)  gevolgd die op dit moment 145 kilo weegt bij een lengte van 1,68. Ik was ontzettend benieuwd hoe een dag uit het leven van iemand met overgewicht eruit zag. Kennis A. vertelt mij er vrij regelmatig wat over, maar hoe is het nu werkelijk in de praktijk? Ik heb een kort verslag gemaakt van mijn dag. Omdat mijn kennis graag anoniem wil blijven zijn er geen foto’s gemaakt. En wordt haar volledige naam niet vermeld.
8.00 : Na het ontbijt gaat A. naar haar werk. Ze heeft een kantoorbaan, die 16 uur per week in beslag neemt. Ze heeft een auto, maar rijdt er niet meer in, omdat ze door haar omvang niet goed kan sturen. Ook  komt ze haar auto moeizaam in en uit. Ze heeft het voor mij voorgedaan, het was vreselijk om te zien. Ze vervoert zichzelf met het OV. Enkele meters van haar huis is er een halte. Ze hoeft dus niet lang te wandelen en dat is fijn, omdat ze na enkele meters lopen al naar adem moet happen, en haar ademhaling al na enkele minuten van normaal naar hijgend gaat. In de bus kan ik niet naast haar zitten op de twee-persoons plaats, ik ga naast haar zitten aan de andere zijde van de bus. Alhoewel het buiten rond het vriespunt is, zie ik de bovenlip van A. glimmen van het vocht. die enkele meters kosten haar enorm veel energie. Gelukkig hoeft ze ook niet ver te wandelen naar haar werk vanaf de halte. In het gebouw waar ze werkzaam is, hoeft ze geen trappen op, ze werkt op een afdeling op de begane grond. A. werkt in de ochtenduren. We hebben afgesproken dat ik haar sta op te wachten bij de halte bij haar werk.
12.05: A. komt langzaam aan gewandeld. Haar gang is wat “ waggelend” en ik zie duidelijk dat ze naar adem moet happen. Omdat de bus er al meteen aankomt, heeft ze het zwaar om wat versneld te moeten handelen. De bus inkomen is zeer moeizaam na haar korte meters wandelen. Ze ploft letterlijk neer op de bank. En weer zie ik haar gezicht glimmen van het vocht. Ik vraag haar wat ze nu het meest lastige vind. “ Dat ik mensen ophou” zegt ze. Ik vraag haar of ze zich schaamt. “ ja, heel erg. Daarom hoop ik dat dit snel voorbij zal zijn” ( A. wordt binnenkort geopereerd, ze krijgt een maagverkleining) Ik ben er eerlijk gezegd best een beetje stil van. Want het leed achter zo’n lichaam met omvang is niet zichtbaar.
12.45: Weer thuis. A. heeft eerst tijd nodig om even bij te komen, ze trekt zittend haar jas uit en haar instappers ( ook speciaal gekocht) trapt ze uit. “ Echt leuke schoenen kan ik al jaren niet meer kopen” vertelt ze. Ik kan geen laarzen aan, veter-schoenen zijn uit-den-boze omdat ik niet bij mijn voeten kan komen, en slippers trap ik door de zwaartekracht van mijn lichaam zo kapot. Instappers zijn voor mij de enige oplossing” Ik vraag haar naar het inkopen van kleding. Ze zucht diep……ik weet al genoeg. A. werkt vier ochtenden in de week, als ze heeft gewerkt is ze de rest van de dag moe. Haar woning wordt 2 x per week schoongemaakt door een ingehuurde schoonmaakster. Zelf kan ze enkel licht huishoudelijke taken op zich nemen. Strijken, een beetje stofzuigen, dweilen, stoffen…dat lukt haar nog wel. Maar de zwaardere taken worden gedaan door de schoonmaakster. Na ongeveer 15 minuten staat ze op om lunch te maken. We verwachten allemaal]l snel, dat mensen met ( extreem) overgewicht veel eten, en ongezond. Maar soms is dat niet zo. A. heeft al jarenlang problemen met eten. Ze heeft last van zowel eetbuien als uithongeren. Op dit moment volgt ze een zoveelste dieet , die ze heeft gekregen van een diëtist in het ziekenhuis waar ze binnenkort wordt geholpen. Ze eet op dit moment gezond, maar in haar periodes van eetbuien eet ze alles wat voor handen is. Haar eetproblemen kosten haar niet alleen haar gezondheid, maar ook erg veel geld. Haar spaargeld is volledig in rook opgegaan door haar eetverslaving, vertelt ze mij. Tijdens eetbui-perioden geeft ze zo’n 45 euro per dag ( !!!!!!!!!!!!) uit. Ik schrok. Ze heeft hele lieve ouders die haar continu helpen. Maar dat is uiteraard geen oplossing. Ik vroeg haar wat ze dan zoal koopt. Broodjes, pakken hagelslag, veel koeken, schuimpjes ( omdat ze die erg lekker vind) en cola. Op dit moment ligt haar koelkast gelukkig vol met gezonde producten ( op een fles cola na…) De lunch ziet er gezond uit: een grote bak salade met stukjes feta kaas. “ …Het gekke is, dat ik dit ook juist zo vreselijk lekker vind” zegt ze tijdens het lunchen. Eetproblemen zijn inderdaad zeer complex en ingewikkeld.
13,50: Na de lunch komt er inderdaad niets meer uit handen. Ze heeft de vuile vaat in de vaatwasser gezet en is daarna weer terug op de bank geploft. Ze is moe, vertelt ze, echt uitgeput. Ze oogt inderdaad ook best vermoeid. Als ik voorstel om even een blokje te gaan wandelen schudt ze overdreven haar hoofd “ ha! Hoe moet ik mijzelf naar buiten slepen?” zegt ze met opstandige stem. Na een ochtend werken is haar dag eigenlijk al om.
Ik vraag haar hoe ze de dagelijkse dingen doet. Zoals boodschappen doen, sociale contacten onderhouden enzovoort. Boodschappen laat ze om de drie dagen bezorgen. Tijdens eetbui-periodes is dat bijna dagelijks. Ze bestelt bij diverse supermarkten in de buurt, zodat ze geen rare gezichten krijgt. Want het schaamtegevoel is groot, zeker betreft voeding. Ook al zou ze het lichamelijk aankunnen om naar de supermarkt te kunnen wandelen, dan nog zou ze er niet aan moeten denken. Haar laatste bezoekjes aan de AH waren zeer confronterend en vernederend. “ Je voelt gewoon de ogen in je rug branden” zegt ze. *Mensen kijken wat ik in mijn kar gooi, en staren mij na. Kinderen zijn het ergste. Die kennen geen schaamte en roepen soms gewoon “ kijk Mama, een dikke vrouw!” Ik kan daar dan een week overstuur van zijn”
15.00: We kletsen wat af. A. heeft voldoende gesprekstof als het komt op haar dagelijks bestaan. Ik zet thee en we praten verder, over o.a haar sociale leven. “ Welk sociaal leven?” zegt ze. “ Ik zie eigenlijk niemand. Mijn ouders zijn de grootste schatten in mijn leven, zonder hen was ik er nu veel slechter aan toe”  A. is pas 29 jaar oud, maar kampt al sinds haar 12 e met eetproblemen. Ze heeft nog nooit een serieuze relatie gehad, ook geen beste vriendinnen. “ ik werd altijd vreselijk gepest op school” gaat ze verder. “ ik was een varken, een kanonskogel, een vette kwal, een drietonner, ik heb ze allemaal gehoord. Ik ben daardoor beschadigd. Ik keerde als puber in mezelf en kwam mijn kamer nooit meer uit omdat ik bang was voor nog meer pijn. Want woorden doen pijn.” Ik heb tot de dag van vandaag nog altijd moeite met mensen. Ik hou daarom erg veel van MOCCA ( haar kat) Dieren veroordelen je niet en houden van je zoals je bent”. “ …Ik zit veel on line. Ik maak deel uit van leuke Whats-app groepen en daar speelt mijn sociale leven zich het meest af. Ik word er gelukkig van”. A. vertelt ook, dat ze zich inzet vanuit haar computer voor de buurt. Zo schrijft ze artikelen voor de streekkrant en helpt ze mee om haar buurt schoon en netjes te houden. A. is een zeer schoon type. Haar huis is spik en span. “ Ik ben daar denk ik best een beetje obsessief in” zegt ze. “ Maar het is mijn wereld. Hier leef ik”. Ik kan het zeer goed begrijpen.
Ik vertel A. eerlijk, dat ik haar “ ruik”. Ze zweet overmatig en dit geeft een geur. En alhoewel ik weet dat ze een kast vol verzorgingsproducten heeft, en er alles aan doet om dit te voorkomen ( “ ik was mij vier x per dag)  krijgt ze de penetrante geur niet weg. Ook dat is een groot gevoel van schaamte. “ Jij zegt het eerlijk, maar de meeste mensen trekken vieze gezichten als ze mij “ ruiken”. Dit is meer kwetsend dan een opmerking maken, want zoals nu, kan ik jou vertellen dat ik hier alles aan doe, maar vieze geziv=chten geven mij geen kans” Ik vertel haar dat ik het erg moeilijk vond om haar dit te vertellen, en dat ik denk dat andere mensen dit ook lastig kunnen vinden. Dat begrijpt ze, maar ze heeft liever dat er wat wordt gezegd op een tactvolle manier. Daar kan ik het mee eens zijn.
A. is goed gekleed, ziet er verzorgd uit en heeft geen “ bedorven” gebit. Sterker: ik vind haar een onwijs mooi mens. Mooi van binnen en mooi van buiten. Als ik haar dat vertel, schiet ze vol. Want ze kan dit niet van mij aannemen. “ ik heb geen goed zelfbeeld, maar dat lijkt mij logisch met zo’n walgelijk lijf” Het raakt me, dat ze zichzelf zo neer-sabelt.
16.00: ik ga naar huis. Ik bedank haar hartelijk voor haar openhartigheid. Ik had lekkere koeken voor haar gemaakt, als dank. Ze vond ze heerlijk. Onderweg fietsend naar huis heb ik een hoofd vol gedachten. Het komt bij mij binnen. Ironisch genoeg kom ik onderweg de man “ met de uier” tegen, die weer ongegeneerd wordt nagestaard. Ik vraag mij af wat er in het hoofd van deze man omgaat…
Central_Obesity_008
Natuurlijk kun je denken” mensen doen het zichzelf aan” als we spreken over obesitas. Maar negen van de tien gevallen hebben een achtergrond. Eten moeten we iedere dag en voor heel veel mensen ( meer dan je wellicht denkt) is dat iedere dag een strijd. A. zei” eten is mijn geluk en mijn nachtmerrie” En ik denk dat ze daarmee de spijker op zijn kop slaat. We denken, dankzij social media, dat iedereen gezond en gelukkig omspringt met eten en drinken. De “ fit-girls” dragen daaraan bij. Maar de werkelijkheid ligt anders. Foto’s worden gefoto-shopt/ gefilterd, er worden foto’s geplaatst van zeer gezond voedsel, maar de vraag is of dat ook werkelijk wordt gegeten. Er worden geen foto’s gepost van momenten dat er wordt gesnaaid, dat er ongezond wordt gegeten, dat er lui op de bank een zak chips wordt gegeten. Social media geeft een verknipt beeld van de werkelijkheid, want de werkelijkheid is, dat ruin 43% van de Nederlanders aan overgewicht lijdt.
We oordelen snel. Dat is immers een van de meest gemakkelijkste dingen in het leven. Ik wil met dit blog duidelijk maken, dat achter ieder ” dik lichaam” een verhaal schuilt. En dat het niet zwart/wit is, dat het fout is, om te denken dat ” alle dikkerds” zichzelf zo vol hebben gegeten. Want zo simpel is het niet. A. heeft mij dit verteld. Onthou, dat vrijwel geen enkel mens met obesitas ervoor kiest om met alle ongemakken te leven. Want ik heb gezien wat voor hel dit kan zijn. Onthou het verhaal achter het lichaam. En wil je echt weten waarom iemand zulk overgewicht heeft ontwikkeld, vraag het hen dan meest tactvol. Je zal het verhaal horen. Want, zo vertelt A mij voordat ik wegging bij haar: ” Wat ben ik blij dat ik mijn kant van het verhaal kon delen…”

20 Reacties op “Ooit iemand met overgewicht nagestaard?

  1. Mensen vergeten dat anderen ook ‘mens’ zijn. Dankjewel voor dit inkijkje. Dank ook A. voor haar openheid en eerlijkheid en haar toestemming om jou dit te laten delen.

  2. dank je Monique voor deze blog … zelf kamp ik sinds de menopuze met overgewicht en na het lezen van dit artikel schoten mijn ogen spontaan vol… dit is zooo herkenbaar voor me… door het stoppen met roken en tijdens mijn menopauze kwam ik geleidelijk 30 kilo bij, ZONDER extra te snoepen of te eten… mensen bekeken me anders en zelf kroop ik meer en meer in mijn schulp… en ik ben nog lang niet zo obese als bovenvernoemde dame, kan me niet voorstellen hoe zij zich moet voelen… wat een mooie”sterke” vrouw is A, petje af !

  3. Het verhaal gaat over een vrouw,zonder haar naam of foto.
    Waarom dan een foto van een man er tussen plaatsen?

    • Is dit nu zo vreselijk belangrijk? Beetje zeuren om een foto? Terwijl het om het verhaal gaat?

  4. Fijn dat je hier een artikel aan waagt. Ik heb 33 jaar een eetstoornis gehad en zoals ik laatst al vertelde wordt ik altijd erg verdrietig van het oordelen . Ik ben na twee jaar intensieve behandeling van de eetstoornis af maar heb nog wat rest verschijnsel wat gelukkig steeds minder wordt .erge stress maakt dat ik over ga geven nar bv een koek gegeten te hebben . Dit klinkt gek maar het kan ook na een broodje zijn met bv komkommer en tomaat . Een eetveslaving is heel lastig te behandelen omdat er supermarkten vol eten liggen te achten op ons . Ik vermijd supermarkten en al helemaal de grote drukke winkels . Ik koop biologisch . De druk van de maatschapij is groot en ook het beeld van hoe je eruit wil zien . Alle leuke kleding is is geicht op slank zijn . Gelukkig verandert er wel veel en zijn er ook leuke kleding voor zwaardere rondere vrouwen en mannen . Zlf heb ik maat 42 en ook al is dat niet perfect ik vind het goed .graag zou ik tien ilo lichter zijn maar nog liever ben ik gezond . Een eetstoornis is funest voor je lichaam en maakt veel kapot . Tien jaar altijd maar opzien tegen uit eten gaan of feestdagen of vakanties omdat steeds het eten weer een probleem is . Met een bikinie doodongelukkig op het strand liggen omdat je denkt dat iedereen je walchelijk vind terwijl je eigenljk deep down wel weet dat niemand naar je kijkt omdat je een van velen bent . Mensen die op feestjes tegen je zeggen dat je wat moet eten terwijl je wel wil maar zoveel strees hebt en dat dus niet kunt en hoe meer er op je gelet wordt hoe erger dat ook wordt . Stiekem naar de wc gaan en terugkomen en denken dat het niemand op gevallen is , het is zoveel meer en complexer dan men weet . Ik hoop dat deze dame straks wat geluk mag ervaren maar nog meer dat ze van zichzlf gaat houden

  5. Wat is jouw mening over een maagverkleining? Wat zou je iemand zoals a en ikzelf adviseren?

    • Ik ben ook heel lang heel veel te zwaar geweest (BMI >40). 18 jaar geleden een maagbandje laten plaatsten. leek (tijdelijk) te werken, maar levert uiteindelijk niets op. Jarenlang in en uit de wachtkamer van de bariatrische afdeling van het ziekenhuis geweest, ik bleef min of meer gelijk. (Wie kent het niet… ik viel 20 kg af, ik kwam 18 kg aan, ik viel 30 kg af, ik kwam 32 kg aan…) Totdat 4 jaar geleden de knop om ging. Ik las (het zoveelste) dieetboek (maar dan iig van een huisarts deze keer) en de knop ging om. Ik besefte me dat op gewicht komen en blijven een levenslang ding zou zijn en dat ik daar maar beter aan kon wennen. Ik heb mijn eetpatroon drastisch omgegooid, ben mijn overtollige kilo’s kwijt en ben al heel lang stabiel. Het maagbandje heb ik er meer dan een jaar geleden uit laten halen, omdat ik er heel veel pijn van had en afviel zonder dit zogenaamde hulpmiddel. Overigens, in die wachtkamer sprak ik meermaals met mensen die de daadwerkelijke maagverkleining hadden laten doen en ook lang niet altijd met blijvend effect!! Velen van heb vielen in het eerste jaar wel 70 kg af, maar kwamen het jaar daarna net zo makkelijk weel 30-40 kg aan. Op gewicht komen en blijven zit tussen je oren, echt waar!! Verwerk je trauma’s, kom uit de slachtofferrol en gun jezelf een mooier leven!

      • Dank je wel voor je reactie!
        Ik heb twee weken geleden een intake gehad maar miet eerlijk zeggen dat het niet goed voelt. Ik ben nu weet begonnen met sporten en dat doet mij goed! Ben nog zoekende naar een dieet die bij me past. Maar dit voelt beter dan een operatie.

        • Heel veel succes Storm, je kan het! Zoek vooral een eetstijl die blijvend bij je past. (voor mij is dat Kh-beperkt, omdat het de eetstijl is waarbij je lekker en -relarief- veel kan eten en ik hou oprecht van eten…) Voor jou kan het iets anders zijn, maar zorg dat het echt bij je past, want je zal het de rest van je leven moeten willen doen.

        • Kijk eens op Youtube naar video’s van Jason Fung (wel Engelstalig, hopelijk is dat geen probleem). Volgens hem draait het allemaal om insulineresistentie (zowel bij diabetes als bij obesitas) en dat valt heel goed aan te pakken met vasten. Ik dacht vroeger ook altijd dat ik vasten vreselijk en onmogelijk zou vinden, maar het valt in de praktijk heel erg mee. Het is best goed te doen al is het niet echt superleuk, maar dat is overgewicht ook niet, toch? Het zou een onderdeel kunnen zijn van een gezonde levensstijl. Veel succes!

  6. Hallo,
    Ik hoop uit de grond van mijn hart dat A ook kiest voor psychische hulp. Omdat ze er dan hopelijk achter komt wat de reden/oorzaak is van haar eetbuien. Wat wilt ze wegeten??
    Wens haar alle goeds toe.

  7. Ik lees het verhaal en het had over mij kunnen gaan; op mijn zwaarst woog ik 155 kilo bij 166 cm. elk ding was een gevecht..het was altijd kiezen of ik doe boodschappen en daarna niks want en/en kon gewoon niet. Elke dag een gevecht..met jezelf en de omgeving want je voelt de ogen die naar je kijken, je voelt de oordelen als je al een keertje een frietje at ( en ik at het zelden)

    In 2013 heb ik een gbp (gastric bypass)gekregen en ben in totaal 83 kilo kwijt. ik heb er een aantal problemen bij gekregen waardoor ik toch soms spijt heb van de operatie… Ik moest toen overleven maar dat gevoel heb ik nu ook soms

    • Beste Sophie,
      Mag ik vragen waarom je soms spijt hebt van de operatie?
      Ik probeer al jaren weer op een gezond gewicht te komen.
      Helaas jojo ik er op los kwa gewicht.
      En ik zit steeds vaker te denken om ook voor een operatie te gaan.

      • hoi Miranda, ik heb net al bij Storm gereageerd en voel me gelijk emotioneel uitgeput, maar ik wil toch nog 1 waarschuwing uitgooien… zorg dat het eerst in je koppie op orde komt, want als je het zonder de operatie niet redt, red je het met uiteindelijk ook (vaak) niet. Heel veel sterkte!

      • Hallo Miranda,

        Ik heb vanaf de dag van de operatie (11-11-13) tot op de dag van vandaag elke dag buikpijn..eerste jaar aan de morfine gezeten en na een jaar aan de tramadol (6 pd) en de paracetamol 4pd. na vele onderzoeken heb ik dus de ziekte van Crohn gekregen, verklevingen aan de darm door de gbp en heel veel voedselintolleranties erbij gekregen.
        Als ik weer op de bank lig omdat ik weer giga buikpijn heb, dan zijn dat echt de momenten dat ik echt spijt heb. Ik ben gewoon 1 van de pechvogels
        Natuurlijk zwaar overgewicht hebben is ook geen leven…maar dit vind ik ook niks

  8. Zo mooi dat je deze vrouw een stem geeft in de buitenwereld. Ik heb zelf enorm geworsteld met mijn eetstoornis.. van behoorlijk te dik naar véél te dun en bijna dood. Nu wetende dat ik daarmee mijn gevoeligheid uit kon schakelen en af kon sluiten van de hele wereld om mij heen. Bovendien dat dat de enige controle was die ik had op dat moment, omdat mijn privé leven behoorlijk overhoop lag. Vaak dragen dikke mensen de ellende van de ander 😉 .. dank je wel Monique voor deze blog

  9. Triest verhaal maar ook een mooi binnenkijkje bij een dame die heel erg worstelt met zichzelf en daar een oplossing voor heeft bedacht om slanker te kunnen worden. Hoop zo dat dit haar helpt want psychisch heeft ze ook een lange weg te gaan.

  10. Zo mooi geschreven. Hoewel het ook gewoon triest is natuurlijk. Achter elk dik lichaam schuilt inderdaad een verhaal, en dat wordt zo vaak vergeten. Mensen die zelf nooit problemen hebben gehad met overgewicht begrijpen ook niet altijd dat het effectief wél moeilijk is om gewicht te verliezen. Hoe dan ook… ik wens A. echt het allerbeste toe!

  11. Mooi opgeschreven. Iedereen begrijpt dat iemand die van zijn alcoholisme of drugsverslaving af wil hulp nodig heeft. Maar iemand met overgewicht moet simpelweg gewoon stoppen met snoepen, gezond eten en sporten – terwijl een eetverslaving een van de moeilijkste is, je kunt het namelijk niet vermijden. Ik heb de laatste jaren wel ervaren dat het niet zo simpel en gewoon werkt en besloten om hulp te zoeken en mijn verhaal op te schrijven: http://dikdagboek.wordpress.com.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *