toetjes nostalgie

gy oaty hot choclate 1

Om maar meteen met de welbekende deur in huis te vallen: ik ben een toetjes-mens. Al sinds mijn baby jaren kon je mij niet blijer maken met een toetje. Vandaag de dag is dat onveranderd gebleven. Wat wel is veranderd zijn de toetjes zelf, want die maak ik allemaal zelf. Van sorbet tot vla, van pudding tot trifle, van tiramisu tot vla-flip, van chocolade ijs tot gortepap. Er is werkelijk geen enkel toetje wat ik niet lust. Of zelfs minder lust. Ik lust ze gewoonweg allemaal!

 

Ik kan nog met enige weemoed terugdenken aan mijn kindertijd, waarin ik nog wel de gangbare toetjes at, maar deze A: lang niet zo mierzoet waren als nu, en bomvol kunstmatigheden en B: er was niet zoveel aanbod. Serieus: ik kan oprecht medelijden krijgen met de kinderen van vandaag. Met al die keuzes. Ik maakte gistermiddag nog zo’n tafereeltje mee in de supermarkt bij de overvolle koelschappen ( pen ja, want het is tegenwoordig ook geen één koelschap meer, maar een heel gangpad) Een vader was met zijn twee kleine puppels op boodschappendienst, althans, daar leek het op. Ik trof ze aan voor een geopende deur van één van de koelschappen, bij de toetjes. En uiteraard stonden de ” kindertoetjes” perfect op kinderneus-hoogte. Het jochie ( ik schat hem een jaar of drie/vier) had zijn handen vol gehamsterd met Danoontjes, puddinkjes en andere speciaal op kinderen gerichte toetjes. Hij zeulde alles mee naar zijn vader, die op dat moment volop in overleg stond met zijn andere puppel.  ” Welke wil jij? Deze met stroopwafels?  Of met brownies!  Of met vanille en chocolade bolletjes?”       ” IK WIL DEEEEEZE! ” tetterde het jochie die zijn handen vol had. Je zag de vader wat verward kijken. ” Welke? Je hebt er zes in je handen! ”    ” Nou, deeeeez wil ik! Met de koe! ” Het joch was er zelf nog niet echt over eens. ” En ik wil Danoontje!”       ” Nee, je mag maar één toetje uitkiezen!” Zijn andere puppel was ondertussen ook druk bezig met een beslissing nemen. Het kleine meisje stond met een Mona brownie pudding in haar kleine handjes. Vader besloot een groepsoverleg. ” Zullen we voor de brownie gaan? ” Dat ging uiteindelijk in het mandje. Terwijl het joch er ook zijn koetjes-toetjes in knalde. Die er later weer werd uitgevist en teruggezet door vader.

 

Het deed me meteen weer even terugdenken aan mijn kindertijd. Waar er hooguit één koelschap bestond aan toetjes, daarbij alle pakken vla meegeteld. In de huidige schappen staan de vele vla-soorten reeds in een apart koelschap. Meer dan chocoladevla, vanille vla ( met échte vanille!) en blanke vla ( was al wild genoeg!) was er gewoonweg niet. En er waren al helemaal geen 185 soorten toetjes. Wat ik mij vooral aan een favoriet toetje herinner in die tijd, waren de goedkopere puddings, die verkrijgbaar waren in chocolade of vanille.

 

dessert_met_room_big_9524

De varianten uit mijn kindertijd waren geheel vrij van teksten op de bekertjes, enkel op het dekseltje stond wat erin zat en wat het was. Enkel het hoognodige dus. Ze waren ook erg goedkoop, en voor ons gezin dus een uitkomst om toch een lekker toetje te kunnen uitdelen op vrijdag ( was bij ons altijd toetjes-dag)  Soms verstopte mijn moeder de toetjes onderin de groentelade van de koelkast, om deze ook eens als verrassing te kunnen neerzetten op tafel op een door de weekse dag. Wat waren we dan blij, ik en mijn broers! Deze toetjes zijn er nog steeds, maar ik sta echt met mijn kin op de grond als ik bestudeer hoeveel ellende er vandaag de dag in zit. Goedkoop zijn ze nog steeds, en volgens mij ook nog steeds net zo populair als toen.

 

 

87272_1

Oooooh, en wie herinnert zich deze pakjes niet? De pakjes instant pudding in vele smaken? Vandaag de dag kun je dit spul nog steeds kopen, maar dan onder de naam ” kloppudding” van Dr Oetker. Deze toetjes, die mijn moeder maakte in een handomdraai met wat koude melk, zette ze ook ter afwisseling veel op tafel, mede omdat het weer zo goedkoop was. Tja, we hadden het vroeger als gezin niet breed en dus kwamen er sowieso geen luxere varianten aan toetjes op tafel. Maar dat scheen ons ( ik en mijn broers) helemaal niet zo te deren. En als kind ben je ook totaal nog niet zo bezig met suikers. Nu zou ik zo’n pakje echt niet meer kopen. Het staat werkelijk bol van de suiker. Letterlijk. Als we zomaar even een blik werpen op een pakje Dr Oetker banaan pudding, dan begint de ingrediëntenlijst al direct met suiker , en eindigt het met lactose. Wat daar allemaal tussen zit……laat maar. Maar vroeger waren deze pakjes erg favoriet in ons gezin.

 

 

chocoladevla ouderwetse fles

 

Maar wat bij mij echt prachtige herinneringen oplevert, zijn deze flessen vla! Met zo’n cellofaan dekseltje. De flessen waren loeizwaar, gemaakt van dik glas. Als kind vond ik ze erg zwaar om te tillen. Maar oh oh oh….wat waren deze flessen vla lekker! Zo hoorde vla te smaken. Romig, niet te zoet en met echte chocoladesmaak. Of vanille, want die was er ook nog. Mijn oma had iedere week de SRV wagen voor haar deur. Ze had zo’n flessen drager waar precies zes van die flessen in paste. Iedere week had zij wel volle melk, karnemelk en die flessen vla in haar drager, de flessen werden iedere week netjes omgespoeld. Of nou ja, vaak was dat niet eens nodig, omdat ik er al met een flessen-likker in was geweest en zo’n fles tot op de bodem schoon had geschraapt. Mijn oma liet me altijd alles schoonlikken. Van gardes tot flessen-likkers :-)  Ik herinner me ook nog deze flessen van  de ” kaasboer” die bij ons om de hoek zat. Als mijn moeder wat overhield, kocht ze daar wel eens ook van deze flessen. Ik herinner me zelfs nog de heerlijke geuren die daar in dat winkeltje hingen, en het gerinkel van de flessen in de koeling, die door de koeling/motor tegen elkaar aan trilden. Als klein meisje vond ik dat prachtig. Zucht……..dit kom je echt nergens meer tegen helaas.

 

 

Gelukkig valt er erg veel zelf na te maken. En maak ik dagelijks mijn vla, zoals vla hoort te smaken. Romig en niet zo mierzoet. Gemaakt met havermelk en gezoet met erythritol en stevia. Pudding maak ik niet uit pakjes, maar ” from scratch”  ( zie receptenpagina) met echte eidooiers, havermelk, meel en stevia/erythritol. Het haalt het uiteraard nooit bij hoe alles vroeger was, maar het komt er dichtbij in de buurt. Sorbetijs kant en klaar? Wat een onzin: vries ieder gewenst vers fruit in en gooi dit in bevroren toestand, eventueel met wat stevia, in de keukenmachine en laat dit lekker draaien tot een heerlijke sorbet. Een pak vla met bijna 80 ingrediënten ? Onzin: maak een heerlijke vla met hooguit vier ingrediënten.

ananasmousse met ananas

Snel een toetje scoren? Ren dan niet naar de winkel voor zo’n kant en klaar toetje, maar gooi een verse ananas in de keukenmachine en laat dit draaien tot een luchtige, zoete mousse. Zo makkelijk? ja. Zo makkelijk!

 

Als we eens wat beter kijken naar al die kunstmatige toetjes, zien we, dat fabrikanten de natuur gebruiken als grote ” inspiratiebron”. Smaken en kleuren, ze zijn vooral afkomstig uit de natuur. Deze zelfde natuur biedt ons erg veel, dit merk je ook, als je door de supermarkt wandelt en je realiseert hoeveel kunstmatige ellende regelrecht is afgeleid van de natuur. Waarom niet direct kiezen voor de natuur en alles zelf maken? Vroeger wisten we niet beter, als we nu kijken naar de ” vergrijzing” in Nederland, toont dit, dat we er vroeger niet minder gezond van werden, integendeel. Laat je eens ” betoveren” door de natuur en maak alles zelf. Dat is vaak minder moeilijk dan even naar de supermarkt lopen om daar uit 80 soorten toetjes een toetje uit te kiezen. Het is gezonder, goedkoper. En self-fulfilling !

4 Reacties op “toetjes nostalgie

  1. Ik wil niet betweterig doen, maar in de tijd die jij bedoelt zaten er in die choho en vanille toetjes wel zeker de nodige kleur – geur en smaak stoffen. Als het al niet meer was aangezien de regels daarvoor nog niet zo streng waren. Maar de vla was vroeger idd veel lekkerder! !

  2. de meeste mensen weten niet meer dat toetjes origineel bedoelt waren om de maag nog wat te vullen.
    In tijden van schaarste, rond de oorlog, gaf men pap toe.
    Ik herinner mij allerlei soorten , griesmeel, havermout, karnemelkse pap, beschuit met melk.
    Toen de yoghurt kwam was dit natuurlijk het einde van de zelfgemaakte papsoorten.
    Alleen vla kwam nog wel eens op tafel. En weet je…ik vond het vel er op heerlijk. Ik was dan ook een spijker met armen en benen.
    En dit alles ging gewoon op je bord waar je ook je prakje op had gegeten, even likken en dan pap er op. Ik proef het nog. Nu komt er nog zelden een toetje op tafel, hooguit voor mijn man.
    Maar havermout mag blijven!

  3. Vandaag was mijn vader’s verjaardag ,109 jaar geleden geboren en toen ik bovenstaande had geschreven kwamen er allerlei herinneringen boven.
    Mijn vader vond niets lekkerder dan drilpudding. Bij het opdienen verbood hij ons ten strengste om te spelen met eten. Dus niet gaan zitten klieren met de kleurrijke , mooi versierde rode pudding. Maar met een gemeen lachje kon hij het niet laten de schaal een beetje scheef te houden zodat de pudding een ietsiepietsie verschoof en wij maar gillen…neeee, pap, neee…hou recht, het was een prachtige man met gigantisch veel humor .
    Moeten we het maar niet over de Haagse Bluf hebben, die de meeste van jullie waarschijnlijk niet meer zullen kennen?

    • ja hahaha de Haagse Bluf, maakte mijn vader vroeger ook van het overgebleven eiwit! Vaak met een klein scheutje limonadesiroop voor de kleur erbij! Heerlijk, een maag vol lucht. Wil het ook nog eens voor mijn dochter van 19 maken, die kreeg het vroeger nog wel eens van haar opaatje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *